Prawdziwe (niemoralne) życie Hermiony cz. 1

Ministerstwo Magii jest w szoku. Znaleziono tajemne zapiski z pamiętnika uczennicy Hogwartu, niejakiej Loli Custam. Pochodzą sprzed dwóch lat i powodują, że niejeden trzeźwy ma ochotę upić się byle czym, chociażby naparem z rumianku. Wrażliwców proszę o nieczytanie dalszej części tego niemoralnego artykułu.

15 sierpnia
Od czego zacząć... Byłam ostatnio na melanżu u Hermiony. Bez jajów!!! Nie wierzycie?! Powaga! To wydarzyło się w te wakacje... Hermiona sprosiła do swojej stodoły na wsi pół Hogwartu, jakby miała się czym chwalić... Dzieliliśmy parkiet z warchlakami i inną chlewną trzodą – świnie tańczyły lepiej od nas... To pewnie przez te końskie muchy...
Przy korycie z ruskim spirytem spotkałam Harry’ego Pottera... Był odwalony w garnsa jakby się wybierał na premierę siódmej części przygód jego i jego wesołej gromadki... Ale wyglądał ładnie... Trochę gejowato, ale nie czepiajmy się szczegółów!!! Zagadałam do niego:
- Siema Edek, czy jak ty się tam zwałeś??? – spojrzał na mnie pożądliwie, jak na posolonego buraka. Aż dostałam gęsiej skórki na dziąsłach!!! Odpowiedział mi na migi (pomigał trochę) bo języka w gębie zapomniał i zczaiłam się, że chciał mi powiedzieć ,,To ja, Harry, główny bohater!!! Lecisz na to?” – przynajmniej miałam nadzieję, że to chciał oznajmić... Ale jak wiadomo, nadzieja matką głupich i niedorobionych... Pełna radości odpowiedziałam:
- Nazywam się Lola. Koniec reklamy, przejdźmy do opowiadania. Co sądzisz o Hermionie? O tej, co rysuje zębami parkiet? – Harry się zaśmiał i dostał czkawki.
- Kuek? – czknął... – sorry, że nie mogę wam wiernie odtworzyć tego dźwięku... I wtem pojawiła się Hermiona, zostawiając za sobą długą rysę na parkiecie. Boże, wyglądała jak strach na wróble i w dodatku, jakby komuś na niego zabrakło siana.
- Ładnie dziś wyglądasz Hermiono – powiedziałam – zawsze potrafiłam dobrze kłamać! Hermiona rozpromieniła się i wyglądała jeszcze gorzej – jak płonący strach na wróble w za dużych majtasach...
- Oj weźta mnie nie zawstydzajta! – spaliła buraka i podrapała się po nosie.
- Boże, co z ciebie za wieśniara!!!
- Magiczna wieśniara... – odrzekła Hermiona nie czając o co mi chodziło...
Do dialogu przyłączył się Harry:
- Kuek!!! Kuek, kuek, kuek!!! – niewiele z tego zrozumiałam, ale odrzekłam:
- Zgadzam się z tobą w zupełności!
Wtem na dzikiej świni wjechał jakiś rudy blokers z łańcuchem na szyi.
- Hermi, idziemy na snop siana przyciąć komara!!! – Hermiona ucieszyła ryja, zagwizdała na palcach, przez bramę stodoły jak wichura wtargnęła brudna świnia. Hermiona ze swoim Rudym Księciem wsiadła na nią, walnęła ostrogami i....poszli!!! Ino się za nimi kurzyło! Aż mi oczy zapyliło. Zostałam z Harrym sam na sam, no, nie licząc stada wściekłych świń pląsających po ,,parkiecie”. Harry’emu przeszła czkawka i znalazł swój język w paszy dla krów i zagadał:
- Ale ta Hermiona dziwna... Z takim obwiesiem jak Rudy Ron się prowadzać... Nie rozumiem tego... – a ja odpowiedziałam:
- No sam widzisz w jakiej ruderze mieszka... A Rudy Ron ma kasę, to leci laska na niego... Och ta współczesna młodzież... – po tych słowach odbiło mi się tak głośno, że świnie dały dyla!!! Teraz już naprawdę zostaliśmy sam na sam... i o to mi chodziło!!! Zamrugałam do niego zalotnie. Harry z opuszczoną szczęką wpatrywał się w okno ( czyli dziurę w dachu ), więc i ja spojrzałam w tamtą stronę. Widok był gorszy niż moje koszmary, gdy mama gasi światło... Ujrzałam profesora Snape’a obściskującego się na jednej miotle z Nevillem Longbottonem!!! Szepłam cicho:
- Pedofilu... – Harry podłapał fazę i skandował:
- Pe-do-fi-lu! Pe-do-fi-lu! – gdy Snape to usłyszał zarzucił jakimś zaklęciem i zostało po nich tylko ubranie ( jak się później dowiedziałam wylądowali jak ich Pan Bóg stworzył w gabinecie profesora Dumbledore’a ). Ale był ubaw!!! Cała szkoła o tym trybiła. Więc jak sami widzicie impreza była udana, nawet udało mi się podwędzić bańkę mleka ( bo niczego wartościowszego nie było).